Door het oog van de naald
Voorjaar 2005 was voor mij de meest indrukwekkende periode van mijn leven. Vol van energie, enthousiast en met een overvloed aan leuk werk als interim-manager hield mijn lichaam het even voor gezien. Door het oog van de naald ben ik aan een gewis vroegtijdig einde ontsnapt. Een totaal onverwacht hartinfarct viel mij ten deel.
De rest van 2005 was het afgelopen met mijn optreden als interim-manager en had ik als hoofdtaak mijn fysieke gestel weer op orde krijgen. Ondanks het feit dat zo'n gebeurtenis het vertrouwen in mezelf en zeker mijn lichaam compleet wegvaagt, is er ook een zeer groot voordeel te behalen. Ik kreeg ruim de tijd om eens na te denken hoe het zo ver had kunnen komen en wat ik daaraan zou kunnen veranderen.
De eerste veranderingen waren relatief simpel. Stoppen met roken, meer bewegen, gezonder eten en afvallen. Stapje voor stapje kreeg ik een groot deel van mijn oude energie weer terug.
Was het mijn werk of lag het aan mezelf?
Voorzichtig begon ik weer met werken en pakte de draad van het gewone leven op. Al snel kwam ik erachter dat ik regelmatig in mijn oude valkuilen stapte en ondanks mijn voornemen om het rustig aan te doen, vaak toch te veel werk op mijn nek haalde.
Ik had me tijdens mijn fysieke revalidatieperiode al vaker afgevraagd of mijn werk één van de veroorzakers van mijn hartinfarct was. Was het nu het soort werk, of lag het toch aan mezelf dat ik het altijd druk had? Ik kwam er echt niet uit en voelde me erg onrustig in die tijd.
Was ik grenzeloos perfect?
Tijdens de eerste gesprekken werden mijn eigen valkuilen feilloos blootgelegd. Gefrustreerd, geïrriteerd en verward reed ik na de eerste afspraak naar huis. Wat was Margriet concreet. Ze noemde mij een perfectionist.
Zowel in de één-op-één gesprekken als tijdens de groepssessies werden mijn eigen valkuilen door jou en mijn mededeelnemers feilloos blootgelegd.
GRENZELOOS PERFECT was ik volgens jou en de anderen.
Het heeft wel even geduurd voordat het kwartje viel, maar beide aspecten van die karakterisering kostten in de praktijk erg veel tijd. Door geen, te laat of te weinig grenzen te stellen liet ik me regelmatig opzadelen met onnodig veel werk. En door ook nog perfectionist te zijn kostte de uitvoering daarvan nog eens exponentieel veel tijd. En zeker van mijzelf.
Meer rust door duidelijke grenzen
Ik heb tijdens de training 'Werken Zonder Stress' (eerste voorloper van 'Relaxed Excelleren') handvatten ontvangen en vaardigheden ontwikkeld om dit grenzeloze perfectionisme te beteugelen. Ondanks dat er veel inspanning van mezelf werd gevraagd, kwamen deze handvatten en vaardigheden op een prettige, concrete en effectieve manier.
Ik zou liegen als ik zeg dat ik niet nog steeds de neiging heb om in mijn eigen valkuilen te stappen. Echter, dit gebeurt aanzienlijk minder dan voorheen en ik herken het meestal ook direct, waardoor het niet escaleert.
Ik ben hierdoor uiteindelijk meer tot rust gekomen dan ik had verwacht. Ik ben weer volop aan het werk, maar stel wel duidelijke grenzen. En dat ervaar ik als een enorme verbetering.
Grenzeloos perfect hoeft niet
Ik vraag mezelf nog regelmatig af: is het nu mijn eigen grenzeloze perfectie waardoor ik me rustiger en daarmee beter voel, of was de training zo grenzeloos perfect dat ik een gelukkiger mens ben geworden?
Glimlachend denk ik dan terug aan de training die ik schoorvoetend begon en met veel enthousiasme heb beëindigd, inmiddels overtuigd dat ik zeker niet perfect ben en hoef te zijn.
Ten slotte overheerst een gevoel van trots dat ik mezelf deze training heb gegund.
