Hieperdepiep, hoera! Vandaag bestaat FFT 29 jaar. Wie had dat gedacht...
Op 17 juni 1997 startte ik mijn eigen bedrijf: Fit For Thought – denkadvisering. Ik had geen idee waar ik aan begon, maar wel een brandend verlangen om mensen, teams en organisaties van tobben met stress naar toppen met succes te helpen. Oftewel: relaxed excelleren.
Na 29 jaar FFT brandt dat verlangen nog steeds. Misschien wel meer dan ooit. Want ondanks alle aandacht voor stress, vitaliteit en werkgeluk raken steeds meer werkenden opgebrand of uitgeblust. Met enorme schade als gevolg, zowel persoonlijk, professioneel als maatschappelijk.
Terwijl de kern eigenlijk simpel is: alles draait om balans. Tussen wat je moet en wat je mag in werk, privé en hobby's en tussen wat je doet en wat je laat in hoofd, hart en handen.
En precies daar wordt het ingewikkeld. Want die balans is voor ieder mens anders en bovendien voortdurend in beweging. Wat je vandaag energie geeft, kan je morgen uitputten. En wat je nu spannend vindt, kan je straks stierlijk vervelen. Situaties veranderen. Mensen veranderen. Jij verandert. En daar heb je mee te dealen of je het nu leuk vindt of niet.
In deze blog neem ik je mee in hoe ik 29 jaar FFT heb gebalanceerd. Zakelijk én persoonlijk. Soms fluitend, vaker met bloed, zweet en tranen. Over doen, laten en leren. En vooral over mezelf steeds opnieuw uitvinden, zodat ik ook zelf zo relaxed mogelijk blijf excelleren.
Succes maakt niet automatisch gelukkig
Succes. Wie wil het niet? Het liefst krijg je het kant-en-klaar in de schoot geworpen. Als een gebraden haantje dat je alleen nog hoeft te verorberen. Helaas zit succes niet zo in elkaar.
In 29 jaar FFT heb ik meer dan 12.500 directeuren, managers en ondernemende professionals uit ruim 1.000 organisaties begeleid. Groot en klein, profit en non-profit, lokaal, regionaal en (inter)nationaal.
Van buiten hadden ze het vaak fantastisch voor elkaar: mooie functie, goed salaris, volle agenda, status en erkenning. Van binnen zag het er minder geweldig uit. Ze stonden altijd 'aan', renden van deadline naar deadline en leefden om te werken. Ondertussen schoten hun gezondheid, dierbaren en hobby's erbij in.
Ook ik ken die periodes. Nog een extra tandje erbij, omdat het nou eenmaal mijn job was om de klus te klaren. Een paar lange weekenden weg of een week vakantie zouden me wel weer opladen. En ooit zou het echt wel relaxter worden, want zo druk, druk, druk kon het toch niet blijven?
Zo suste ik mezelf in slaap. Misschien jij jezelf ook.
Wat ik in 29 jaar FFT heb geleerd? Dat succes weinig waard is als je ondertussen roofbouw pleegt op jezelf en de mensen die je lief zijn.
Niet alles is jouw verantwoordelijkheid
Sterk, betrokken en verantwoordelijk zijn is prachtig. Totdat je je overal verantwoordelijk voor voelt.
Voor je het weet, maak je je druk over zaken waar je niet voor betaald wordt of waar je weinig invloed op hebt. Je trekt en sleurt om alles draaiende te houden, blust continu brandjes en neemt taken en verantwoordelijkheden over die niet van jou zijn. Ondertussen blijft je eigen werk liggen en verdwijnt de rust uit je hoofd en lijf.
Vraag maar niet hoeveel dingen ik vroeger deed, omdat ik vond dat het hoorde, moest of verwacht werd. "Nee" zeggen voelde onjuist, onprofessioneel of onaardig, dus ging ik maar door.
Tot ik ontdekte hoeveel tijd, geld en energie ik daarmee verspilde. En hoeveel beter het werkt om verantwoordelijkheid te nemen én te geven. Zakelijk aan collega's, klanten en leveranciers. Privé aan gezin, familie, vrienden en hulptroepen.
Mijn les van 29 jaar FFT? "Nee" zeggen tegen een ander is "ja" zeggen tegen jezelf.
Wat is je eigen aandeel?
Zucht... wat een gedoe. Niemand zit erop te wachten, maar iedereen krijgt ermee te maken.
Klanten die klagen, collega's die mopperen, leveranciers die niet leveren. Om nog maar te zwijgen over medewerkers die de kantjes ervan af lopen, de dubbele agenda's van bestuurders en toezichthouders en al het geroddel en gekift in de wandelgang.
Dan is het verleidelijk om naar de ander te wijzen. En soms heb je nog gelijk ook.
Terwijl je ook zelf een aandeel hebt. Als je met één vinger naar de ander wijst, wijzen er drie terug naar jezelf.
Wat 29 jaar FFT mij leerde? Verzuim is niet doen wat nodig is. Nalatigheid is het laten gebeuren.
Stress ontstaat niet zomaar
Met druk en spanning is niets mis. Met chronische stress wel.
Toen ik FFT startte, was dat mijn ontsnapping uit de ratrace bij mijn werkgever. Alleen bleek ondernemerschap geen vrijbrief voor rust, ruimte en ontspanning. Voor ik het wist, racete ik opnieuw: dezelfde rat in een ander rad.
Stress lijkt je te overkomen. Tot je eerlijk kijkt naar de eisen die jij en anderen aan jouw functioneren stellen en jouw mogelijkheden om daaraan tegemoet te komen.
Je lichaam liegt daarin niet. Hoofdpijn, slecht slapen, onrust, een kort lontje of nergens meer echt zin in hebben, zijn signalen. Je kunt opbranden door te hoge eisen van je omgeving of jezelf. Maar ook langzaam uitdoven, doordat je al te lang niet meer leeft, leert of groeit. En dat kan ook nog hand in hand gaan.
De les die ik uit 29 jaar FFT trok? Burn-out en bore-out zijn twee kanten van dezelfde medaille. Voorkomen begint bij balans tussen belasting en belastbaarheid. Tussen wat je moet en mag in werk, privé en hobby's. En tussen wat je doet en laat in hoofd, hart en handen. Weet je dat niet? Begin dan met deze ene vraag: wat wil je?
RET jezelf
Maak jij jezelf weleens gek?
Met pleasen. Overdreven perfectionisme. Doemdenken. Lage frustratietolerantie. Of met eisen en lijden aan jezelf, anderen en de wereld?
Welkom bij de club.
Voor je het weet, geloof je alles wat je denkt. Dan laat je je regeren door emoties en functioneer je ineffectief aan de top. Echt of bedacht: je hersenen reageren alsof je leven ervan afhangt.
Wat mij in 29 jaar FFT enorm heeft geholpen, is het ABC van RET. Daarom stel ik mezelf steeds drie vragen:
- Klopt het? (Wat zijn de feiten?)
- Helpt het? (Is het effectief?)
- Snijdt het hout? (Is het logisch?)
Verbazingwekkend hoeveel "denksels" en "vindsels" dan ineens onzin blijken.
Dus: RET jezelf.
Samenwerken blijft mensenwerk
"Teamwork makes the dream work."
Maar als samenwerking niet werkt, zit iedereen voor je het weet op zijn eigen eiland. Druk met zijn eigen ding, op zijn eigen manier en in zijn eigen tijd en tempo.
Dan wordt er niet mét elkaar gewerkt, maar langs elkaar heen, door elkaar heen en soms zelfs tegen elkaar in. Van effectiviteit, efficiëntie en energie is weinig sprake. Van verzuim, verspilling en vermoeidheid des te meer.
Samenwerken werkt pas als mensen zichzelf kunnen zijn én rekening houden met elkaar. Als verschillen niet worden weggepoetst, maar benut. Als je hard bent op de zaak en zacht op de mens.
De oogst van 29 jaar FFT? Samenwerken vraagt dat alle "ikken" er mogen zijn, zodat er een echte "wij" ontstaat. Dan is samenwerken productief én plezierig. En ja, wrijving hoort daarbij. Want hoe krijg je anders glans en warmte?
Zeg wat je bedoelt
Open, eerlijk en direct. Dat is wie ik ben en hoe ik communiceer.
Niet iedereen kan daartegen. Dan vinden ze iets van mijn woorden, mijn toon of gewoon van mij. Prima. Maar vertel het me wel, want dan kan ik er iets mee.
Veel gedoe ontstaat niet door wat mensen zeggen, maar juist door wat ze níet zeggen. Irritaties blijven sudderen. Verwachtingen blijven vaag. Grenzen blijven onuitgesproken.
Ondertussen gaan we ervan uit dat de ander wel begrijpt wat we bedoelen.
Niets is minder waar. Je kunt iets glashelder bedoelen en tóch compleet verkeerd begrepen worden.
- Bedoeld is niet automatisch gezegd.
- Gezegd is niet automatisch gehoord.
- Gehoord is niet automatisch begrepen.
- Begrepen is niet automatisch gedaan.
- Gedaan is niet automatisch oké.
Mijn les uit 29 jaar FFT? Transparant communiceren vraagt dat je blijft checken. Of je zegt wat je bedoelt. Of de ander hoort wat je zegt en of jullie hetzelfde begrijpen. En of wat jullie afspreken op tijd, juist, volledig en betrouwbaar gebeurt.
O ja, en mocht jij nu denken dat je aan een half woord genoeg hebt: de tijd en energie die checken kost, win je dubbel en dwars terug in resultaat, kwaliteit en voortgang.
Blijf in balans en vind jezelf steeds weer uit
29 jaar FFT heeft me geleerd dat je nooit klaar bent. Niet als ondernemer, niet als leider en niet als mens.
Er komen altijd nieuwe situaties, uitdagingen en mogelijkheden op je pad. Soms zoek je ze zelf op. Soms staan ze ineens voor je neus.
Dan kun je blijven hangen in wat was. Of jezelf opnieuw uitvinden om in balans te blijven en relaxed te excelleren.
Daarom blijven ook na 29 jaar FFT dezelfde vragen voor mij terugkomen:
- Wat doe ik?
- Wat laat ik?
- En wat heb ik te leren?
En jij? Hoe blijf jij in balans en vind je jezelf steeds weer uit?
Vraag en antwoord
Heb je vragen over deze blog? Of wil je jouw ervaringen met 29 jaar FFT, in balans blijven en jezelf steeds weer uitvinden delen? Laat hieronder jouw reactie achter en ik antwoord persoonlijk.
